أحلام عاشق

و أطأ الثريا بأحلامى
ولا انفض  عن هواها طيلة ايامى
الوصل اليها عهد أسطره
فى صحوى و فى  منامى
أذكرها ولما اخبُ يُذكِ ذكراها دمعى
أنا لها اضرب الارض بأقدامى
وأستشعر عطرها بأنغامى
فلا يمنعنى عنها سوى الموتُ
وان مت فورثتى ذاكريها كاحترامى
خيالات تحسبونها وإنها
رجاء روحى و مرامى
عيونها تكسى الروح ثوب الرضا
وكلامها يخشاه لوَّامى
هى الطبيبة من لمساتها
وفى صمتها تم المعانى و الكلام
قيثارة الارض نبرتها
والانغام  منها فى انسجام
هواها فى الافق يسير ذوات الشراع
فهى المواخر باستقام
و فى الافاق طير تهتف بالحسن لها \
يا مرحى  صاحبة المقام
ثم مرحى عليك السلام